Doen geeft energie. In de zorg hoor je tegenwoordig dan ook regelmatig de slogan ‘anders denken, anders doen!’.

Maar daar gaat nog iets aan vooraf: namelijk anders kijken. Immers als je altijd kijkt zoals je keek, dan krijg je wat je kreeg!

Onze hersenen kunnen alleen dat bedenken dat wat ze al weten. Pas als we anders leren kijken, ons kunnen verplaatsen in de situatie van een ander, vanuit een ander perspectief naar de wereld kijken, geven wij onze hersenen nieuwe informatie. Alleen zo kunnen we anders denken en dus anders doen!

Plezier is iets wezenlijks anders dan geluk. Werkplezier gaat over betekenisvol werken. Juist in tijden waar alles anders gaat dan anders. Waar angst en onzekerheid en de waan van de dag regeren, is het enorm belangrijk in contact te blijven met jezelf. Als team en als organisatie. Maar hoe doe je dat? De pijlers van werkplezier; zingeving, autonomie, meesterschap en sociale cohesie, geven houvast.

Verstillen en vertragen maakt dat je elkaar kunt leren kennen en vertrouwen als route naar verbinding. Toch slaan we de stap van stilstaan en anders kijken nog te vaak over. Willen we het hoofd kunnen bieden aan alle uitdagingen die op onze deur staan te kloppen dan moeten we stilstaan en anders gaan kijken! Meer úit ons hoofd wellicht..

Er is behoefte aan zorgrebellen. Aan professionals die ergens voor staan en een stem geven aan wat er leeft: zeggenschap in beweging.

De huidige arbeidsproblematiek én de grote groep mensen die zorg en welzijn nodig heeft, vraagt om een breder perspectief. Tijd voor samenwerking over de muren van zorginstellingen en domeinen heen.

Bij leiderschap hoort ook het nadenken over de opvolging. Stilstaan bij wat je door geeft en investeren in de leiders van de toekomst. Hoe geef je een praktisch en motiverende steun in de rug aan (jong) talent?